هوش زبانی ـ کلامی یکی از انواع هوش در نظریه هوشهای چندگانه گاردنر است و به توانایی فرد در استفاده مؤثر از زبان برای فکر کردن، یادگیری، برقراری ارتباط و بیان افکار و احساسات گفته میشود. این توانایی هم زبان گفتاری و هم زبان نوشتاری را دربرمیگیرد.
کودکانی که هوش زبانی ـ کلامی در آنها پررنگتر است، معمولاً با کلمات ارتباط خوبی برقرار میکنند، از شنیدن و گفتن داستان لذت میبرند و ممکن است در یادگیری واژههای جدید، توضیح دادن و بیان کردن ایدههایشان توانمند باشند.
نشانههای هوش زبانی ـ کلامی در کودکان
کودکی که توانایی زبانی ـ کلامی خوبی دارد ممکن است:
از داستان، شعر و کتاب خواندن لذت ببرد.
کلمات جدید را سریع یاد بگیرد و در گفتوگو به کار ببرد.
بتواند اتفاقها و ایدههایش را با جزئیات تعریف کند.
از قصهگویی و بازیهای کلامی لذت ببرد.
اطلاعاتی را که میشنود یا میخواند، بهخوبی به خاطر بسپارد.
در توضیح دادن، سؤال پرسیدن و گفتوگو کردن توانمند باشد.
به آهنگ، معنی و نحوه استفاده از کلمات توجه نشان دهد.
چگونه این هوش را در کودک تقویت کنیم؟
کتاب خواندن و قصه گفتن، گفتوگو با کودک، شعرخوانی، بازی با کلمات، ساختن داستانهای مشترک، تعریف کردن دوباره یک قصه و پرسیدن سؤالهای باز از فعالیتهایی هستند که میتوانند فرصت خوبی برای تقویت هوش زبانی ـ کلامی کودک فراهم کنند.
یادتان باشد: هوش زبانی ـ کلامی فقط به «زیاد حرف زدن» یا «خوب صحبت کردن» محدود نمیشود؛ گوش دادن، درک زبان، انتخاب واژههای مناسب، داستانگویی، خواندن و نوشتن و توانایی بیان مؤثر افکار نیز بخش مهمی از این توانایی هستند.
