خاطره

همواره ترانه‌های آلبوم غریبه آقای فریدون آسرایی را روایتگر داستانی می‌دانستم. جا‌به‌جایی ترانه‌ها، این امکان را فراهم کرد برای اولین بار در ایران، رمانی بر اساس آهنگ‌های یک آلبوم خلق شود که قهرمان آن ستوان دوم وظیفه ارسلان کیانفر، برای خدمت سربازی به کردستان اعزام شده است. او در حین خدمت و اجرای مأموریت‌های گوناگون، دلبسته‌ی دختر کردی به نام خاطره می‌شود؛ در حالی که پسردایی او افشین که عضو حزب دمکرات می‌باشد؛ از قبل خاطرخواه او بوده است. کشاکشی بین آن دو درمی‌گیرد و خاطره که مجذوب شخصیت ارسلان شده، به افشین جواب رد می‌دهد. افشین به آسانی از رقابت کنار نمی‌رود و برای رسیدن به محبوب خود، به زور متوسل می‌شود.
در فرازی از رمان می‌خوانیم: راننده نوار کاست را داخل ضبط گذاشت و آن را روشن کرد. خواننده با صدای دلنشینی می‌خواند: 
خاطره هر جا که میری به یاد من باش.
اون ور دنیا که میری به یاد من باش.
کنار هر شقایقی، هر جا که دیدی عاشقی
به یاد من باش، به یاد من باش.
ارسلان برای لحظه‌ای جا خورد. بیشتر دقت کرد؛ شعر خواننده، روایتگر حال او بود. نتوانست خودش را کنترل کند. اشک‌هایش جاری شد. برای آن‌که راننده متوجه نشود؛ صورتش را از پنجره بیرون برد.  در لا‌به‌لای اشک‌ها، خاطره را  دید که گاهی بر فراز ماشین، لحظه‌ای جلوی آن و گاهی بر روی ارتفاعات پرواز می‌کند و به او لبخند می‌زند.