بوسه‌ی مرگ در سرچاوه

روایت یک انفجار نیست؛ روایت لحظه‌ای است که مرگ، نفس می‌کشد. در عصر هفتم تیرماه ۱۳۶۶، شهر کوچک سردشت، بی‌آن‌که بداند، به نقطه‌ی تلاقی سیاست، جنایت و خاموشی بدل شد. در این رمان، نویسنده با روایتی خلاقانه و تکان‌دهنده، صدای ناگفته‌ی فاجعه‌ای را بازمی‌گوید که قربانیانش نه سرباز بودند و نه در میدان جنگ؛ بلکه انسان‌هایی عادی، کودکانی بی‌پناه و شهری که نفس کشیدن در آن به گناه بدل شد. بوسه‌ی مرگ در سرچاوه با نگاهی تمثیلی و جسورانه، مرگ را از زاویه‌ای نامنتظر روایت می‌کند؛ روایتی که هم تاریخ را یادآوری می‌کند و هم وجدان را به پرسش می‌کشد. این کتاب، داستان جنگ نیست؛ داستان انسان است، آن‌گاه که جنگ، حق نفس کشیدن را از او می‌گیرد.